انسان سه راه دارد :

راه نخست از اندیشه می گذرد ، این والاترین راه است !

راه دوم از تقلید می گذرد ، این آسان ترین راه است !

راه سوم از تجربه می گذرد ، این تلخ ترین راه است !

اگر کسی را دوست داری ، رهایش کن سوی تو برگشت از آن توست و اگر برنگشت از اول برای تو نبوده . . .

If you love someone, let it go back to you, and if it does not, it's not for you from the begiing. . .

نشسته ام کنار کنج دیوار تار عنکبوت زده

خودم را در احوال مادر، شیرین به نگاه لبخند پر درد خیره زده

فکرم در آینده ی کنشک های تخم در لانه به گوشه ی چوب طاق نقش زده

خنده کنان در نسیم بادی که به گرمی عشقی بر دل زده

ما هیچ ما نگاه سهراب را در دستانم به چشم خیره زده

جویبار خشک سنگ به خاک خورده ای بر دیدگانم به برق آمد

پرندگان تشنه بر جویبار به خاک نشسته به سان اشک دیده چنان دیدم

انگشت در زیر چانه ی درختان بید در کنار رگ بی خون به خودستایی رحشه دیدم

ابری آمد از جنس پنبه ی احساسات آسمان به دیدار جویبار

شروع به هدیه و امانت جیب های پر به زمین خمیده

همه شادمان و خنده و صدای آواز دشت پر آب به زمین و آسمان دمید

سر در متفکر به راه خود انسان سست فکر قدم پیمود

قلب شکسته ی سر فلک زده رو زده به دیدن شوق تودیوانه شده دل سنگی که روزی برای تو پیاده مسافت ها به زمین بوسه زدهرفته رفته در خیابان خیس باران بهاری تکیه زدهقلب طوفانی در دریای ابری هراسی نیستمغرور شدن و

شکسته استخوان, پای زندگی در سراشیبی همهمه های تکراری

اثری از دوردست ها به تشنه به لب دیوار خانه چنبره زده

ابر گریان، صدای نعره زنان به آسمان نگاه زده

بارش تابستانی عشق یخ زده در برف غرور نور برق گرمای آفتاب خنده زده

مواظب حرف هایمان باشیم تا خدایی نکرده روزیی شرمنده همانحرف ها نشویم. زیاد حرف می زنیم. یک سریحف ها زده می شود ولی موقع اثبات آن ها، تمام وجودمان می لرزدريا، مثل قول ها، ماندن ها، ایستادن ها، دوست داشت

در انتظار آمدن قطارم ، قطار که مسافری در آن نیست. من هم در ایستگاه نیستم. روی ریلم ، قطار هر لحظه نزدیکتر می شود. آن طرف خط غریبه ای مرا می بیند. به او خیره می شوم. امید می بینم و … روزهایی گذشت، در چ